Όταν αποκτούμε ένα κουτάβι, το απομακρύνουμε από τη φυσική του οικογένεια και τη σιγουριά της μητέρας του, και προσπαθούμε να το εντάξουμε σε ένα εντελώς διαφορετικό περιβάλλον όπως είναι η καθημερινή ρουτίνα της ανθρώπινης οικογένειάς του, γεγονός φοβέρα περίπλοκο για το κουτάβι.
Όλα τα σκυλιά, από τα πρώτα στάδια της ζωής τους μαθαίνουν να ζουν σε ένα καθεστώς που ονομάζεται αγέλη, και το ίδιο συμβαίνει όταν εντάσσονται σε μια ανθρωπινή οικογένεια. Από τα πρώτα στάδια της ζωής τους θα πρέπει να τεθούν κανόνες και μια μορφή ιεραρχίας. Η μορφή ιεραρχίας στα πλαίσια της αγέλης, όταν απαρτίζεται από άλλα σκυλιά, και οι κανόνες ορίζονται από τον αρχηγό της αγέλης άλλα και από την μητέρα τους. Κατά πλειοψηφία, ορίζονται με «βάρβαρο» για τα κουτάβια τρόπο διαπαιδαγώγησης. Ακόμα και μεταξύ τους, τα κουτάβια ποδοπατάνε το ένα το άλλο για να θηλάσουν και ο μόνος τρόπος επικοινωνίας τους είναι το κλάμα. Όταν λοιπόν αφαιρέσει κανείς ένα κουτάβι από το φυσικό του περιβάλλον πρέπει με κάποιο τρόπο να του διδάξει αυτούς τους κανόνες που, υπό άλλες συνθήκες θα τους έθετε η αγέλη του, με σκοπό την ομαλή μετάβασή του στην ανθρώπινη οικογένεια και ρουτίνα.
Οι άνθρωποι, όντας πιο έξυπνα θηλαστικά εφαρμόζουμε πιο ήπιες μεθόδους χρησιμοποιώντας τα ένστικτα του σκύλου και κυρίως το ένστικτο τις επιβίωσης που είναι και το ποιο σημαντικό από όλα τα ένστικτά του. Ότι ζητάμε από ένα κουτάβι ζητάμε και από έναν ενήλικο σκύλο που, βέβαια, όσο ποιο μεγάλο είναι σε ηλικία τόσο ποιο δύσκολο είναι να του μάθουμε πράγματα γιατί έχει ήδη φταίξει μια προσωπικότητα και ρουτίνα.
Έτσι λοιπόν, η εκπαίδευση του σκύλου είναι απαραίτητη για να εξασφαλίσουμε τα εξής: επικοινωνία, εμπιστοσύνη, ασφάλεια, ελευθερία, σεβασμό, δέσιμο σκύλου με τον ιδιοκτήτη.
